Schietstand

Straks staat mijn eerste aanzit op de ree op het programma. Ik kijk er enorm naar uit maar het maakt me ook best zenuwachtig. Tijdens de jachtopleiding leer je eigenlijk verbazingwekkend weinig over de praktische aspecten van de jacht op grofwild. En ik heb in totaal (examen inbegrepen) slechts drie maal tien kogels geschoten, allemaal in dezelfde houding.

Niks kan echte ervaring vervangen maar je moet toch ergens beginnen. Daarom heb ik  boeken gelezen, YouTube filmpjes bekeken en ervaren jagers op de rooster gelegd om zoveel mogelijk te weten te komen over de anatomie van een ree, ballistiek, plaatsing van het schot, tactiek, … Zo ben ik toch een beetje voorbereid.

Het meeste vragen had ik nog over mijn schietvaardigheid met de kogel en mijn kogelbuks. Mijn oefensessies met het loodjesgeweer geven me toch een beetje vertrouwen in mijn schiettechniek maar een kogelbuks is toch nog iets anders. Ik had welgeteld één schot met mijn 30.06 gedaan toen ik het liet inschieten bij de jachtwinkel. Om wat geruststelling te vinden, trok ik gisteren met een bevriend sportschutter naar een indoor schietstand in Wavre.

Mijn eerste drie schoten op 50 meter raakten elkaar op de schietschijf, een indrukwekkend groepje maar het zat te ver naar onderen en naar links. Een groepje door mijn vriend geschoten, gaf vergelijkbare resultaten. Na wat kleine correcties aan de kijker en nog een paar schoten, besloten we om op 100 meter te gaan schieten om de laatste correcties te doen.

De groepjes werden er echter niet beter op door verminderde concentratie en een schouder die zo langzaamaan genoeg had van de terugslag. In elk geval zaten de kogels steeds binnen de vitale zone wat me toch wat vertrouwen geeft voor als ik vanavond een kans krijg op een ree. Ik weet nu wat ik kan en vooral wat ik NIET kan.

En wat hebben we nu geleerd Bert?

– Kogelwapens maken wreed veel lawaai, zeker in een indoor schietstand. Zelf met mijn gehoorbeschermers vond ik de knal pijnlijk aankomen op mijn gevoelige linkertrommelvlies. Mijn vriend schiet altijd met oordopjes met daarover nog beschermers in hoofdtelefoonstijl. Ik ga me ook een setje oordopjes aanschaffen voor onder mijn hoofdtelefoon.
– De 30.06 heeft een stevige terugslag, zelfs voor een beer als ik. De eerste patronen zijn geen probleem maar daarna begint het toch een invloed te krijgen op de prestaties. Ik denk dat 15-20 patronen per sessie meer dan genoeg is voor mij.
– De combinatie van de te luide knallen en de terugslag zorgden ervoor dat ik tegen het einde van de sessie soms verkrampte net voor het schot. Ik had als het ware schrik van het schot. Ik denk dat die extra oordopjes en een beperking op het aantal patronen per sessie, dit euvel kunnen oplossen.
– Mijn schietvaardigheid is best ok als ik me goed concentreer maar mag en moet nog een stuk beter. Ik overweeg om lid te worden van een club om wat meer ervaring op te doen.

Losse Flodders

Vorige week hadden onze jachtheer en ik afgesproken om met behulp van een kraanman een hoogzit te gaan verzetten met het oog op de reegeit die nog altijd op ons wacht. Helaas bleek de kraanman bezet maar aangezien ik toch de dag geblokkeerd had in mijn agenda, besloot ik de ijzige kou te trotseren om wat duiven te gaan schieten.

20150206_hunting-zoutleeuw_001

De strakke Noordoostenwind zorgde voor een zeer lage gevoelstemperatuur maar ook voor een paar kraaien en duiven die ruim binnen schot kwamen terwijl ze vochten tegen de wind. Ik krijg zelden zulke makkelijke schoten voorgeschoteld in ons revier maar helaas leek het alsof ik met losse flodders schoot. Was het de kou of de extra lagen kleding die ik aanhad om me daartegen te wapenen? Ik weet het niet maar het resultaat was dat ik slechter schoot dan Stevie Wonder. Alle kansen tijdens het eerste uur werden vakkundig de nek omgewrongen en daarna gaven de kraaien en duiven forfait. Ik zag enkel nog behoorlijk veel eenden binnen schot, die kwamen me waarschijnlijk uitlachen omdat het seizoen voor hen gesloten is.

Om terug wat warmte in mijn botten en laarzen te krijgen, ben ik dan maar wat gaan rondwandelen op het revier. Eén van de grondeigenaren heeft heel wat nieuwe bomen geplant op een stukje dat we dit seizoen maar één keer maar met succes bejaagd hebben. Langs één kant is het spijtig dat dit “vuile” stukje waar het wild dekking vond nu opgekuist is maar langs de andere kant kunnen de jonge bomen ook weer wild aantrekken en zal het interessant zijn om te observeren hoe dit stuk deel gaat uitmaken van de biotoop.

20150206_hunting-zoutleeuw_002De werken in het revier hebben de reeën gelukkig niet kunnen wegjagen want ik vond heel wat verse sporen. We hebben nog bijna twee maanden om gaan aanzitten op een reegeit, dus dat komt hopelijk wel in orde. En ondertussen zal ik maar weer wat gaan oefenen op de kleiduiven.

De Cirkel is Rond

Eind 2012 begon ik aan mijn documentair fotoproject rond de jacht. Mijn eerste foto’s maakte ik tijdens een duivendag in het wondermooie revier “Les Vallons”.

20121111_hunting_023

Precies 2 jaar, 2 maanden en 2 weken na die eerste dag, stond ik onlangs in hetzelfde revier maar deze keer met het geweer in de hand als gast op de laatste jachtdag van het seizoen. Voor mij is de cirkel daarmee rond en wordt het tijd om het project af te werken. Wanneer heb je genoeg foto’s voor een boek? Ik zou kunnen blijven fotograferen, maar ik voel dat het nu tijd is om de camera op te bergen en mijn aandacht vooral te richten op foto’s kiezen, schrijven en al de praktische dingen die geregeld moeten worden voor een boek en een tentoonstelling.

20150125_les-vallons_015

Net zoals bij het fotograferen, wil ik mezelf geen strikte deadlines opleggen voor de laatste fase van dit project. Door mezelf geen rigoureuze tijdsbeperking op te leggen, kon ik als fotograaf groeien en de beelden maken die ik wou. Het zou dan ook zonde zijn om dit werk deels teniet te doen door overhaast te gaan afwerken.

Dit betekent niet dat jullie geen nieuwe foto’s meer van me te zien zullen krijgen. Ik kan het toch niet laten om steeds een camera op zak te hebben en misschien maak ik nog wel een paar foto’s die in het project zullen belanden. Maar tijdens jachtactiviteiten wil ik nu in de eerste plaats genieten van de jacht zelf in plaats van steeds te moeten jongleren tussen camera en geweer.

20150125_les-vallons_018

Ik moet toegeven dat het wel raar voelt om dit hoofdstuk af te sluiten. Langs één kant ben ik trots op wat ik gedaan heb en zal ik het zeker missen. Langs de andere kant is het ook wel een beetje een bevrijding om te weten dat dit gedeelte achter de rug is.

Een dikke merci aan Jan, Kurt, Nathalie en al de anderen die de vele dagen op Les Vallons heel aangenaam maakten. En in het algemeen een welgemeende weidmannsdank aan al diegenen die me hielpen met de fotografie voor dit project.

Defender Day op Les Vallons

Gisteren was het weer Defender Day op Les Vallons. Het is ondertussen de derde keer dat ik dit evenement gefotografeerd heb. Tijdens de eerste die ik meemaakte zorgde de versgevallen sneeuw voor een niet te evenaren decor. Deze keer had ik minder geluk want het werd een gure, grijze dag.

20150118_les-vallons-defender_021

De stoet Defenders, Landrovers en een verdwaalde Cayenne begon de dag met een rustige rit op de smalle wegen van de Vlaamse Ardennen. Voor mij en voor de hardcore Defender rijders mocht het gerust wat pittiger geweest zijn maar dit evenement is waarschijnlijk meer sociaal getint dan dat het op een moddervreter-publiek mikt.
En sociaal was het zeker, het was weer fijn bijpraten met oude bekenden en ik leerde weer een aantal nieuwe interessante mensen kennen.

20150118_les-vallons-defender_028 20150118_les-vallons-defender_030 20150118_les-vallons-defender_060

Na een mooi toertje mochten de Defenders aan de kant en werden de geweren en honden uitgeladen voor de lange voormiddagdrift. Het zwaartepunt van het jachtseizoen ligt achter ons, dus werd er enkel nog op duif, vos en fazantenhaan gejaagd. Er kon menige haan ontsnappen doordat het in het grijze licht niet makkelijk was om ze snel te onderscheiden van een hen.

20150118_les-vallons-defender_084

De drijvers en honden kregen tijdens de voormiddag ongetwijfeld het meeste actie voor de voeten.

20150118_les-vallons-defender_10220150118_les-vallons-defender_091 20150118_les-vallons-defender_097

Van al dat rijden, socializen en jagen krijg je natuurlijk honger en dorst. Aan deze basisbehoeften werd ruimschoots voldaan tijdens een lunch ten velde.

20150118_les-vallons-defender_10720150118_les-vallons-defender_108

Als dessert kregen we van een paar valkeniers nog een demonstratie van de kunsten van hun roofvogels.

20150118_les-vallons-defender_117 20150118_les-vallons-defender_118 20150118_les-vallons-defender_122

Nadat de vogels gevolgen hadden, trokken we te voet naar de uitgezette posten voor de tweede en laatste track van de dag.

20150118_les-vallons-defender_148 20150118_les-vallons-defender_153 20150118_les-vallons-defender_163

De Defender Day werd afgesloten met een heerlijk diner in een mooi kasteeldecor.

20150118_les-vallons-defender_183

Helaas was blijven plakken voor mij geen optie. De dag was begonnen met een kriebelhoest en een lichte hoofdpijn. Deze symptomen transformeerden zich in de loop van de dag tot een gloeiend voorhoofd, spierpijn en barstende hoofdpijn. Anderhalf uur later lag ik voldaan maar met een griep in bed.

(h)Eerlijke Eend

Door al de eindejaarsverplichtingen en een werktrip naar het buitenland lagen de jachtactiviteiten en dus ook dit blogje even stil. Met het geweer het veld in, behoorde dus even niet tot de mogelijkheden maar dat wil niet zeggen dat ik niet met de jacht bezig geweest ben. Er werd research gedaan, gepland, gekocht, gelezen, geschreven en ook een beetje gedroomd. Maar daarover later meer.

Vandaag enkel een kort postje over mijn middagmaal. Ik kwam een paar weken geleden immers thuis van mijn epische jachtdag in Frankrijk met een paar fazanten en eenden.

20141227_az-st-omer_032

Ik vertelde al eerder dat ik het toch nog een beetje moeilijk heb met de stap tussen jagen en koken. Rationeel heb ik er geen problemen mee, ik vind het ook niet vies om ernaar te kijken als iemand een dood dier verwerkt. Maar er is die onwetendheid over hoe ik het moet doen en heel stiekem vind ik het wel nog een beetje vies om het met mijn eigen handen te doen. Flauw? Ja, eigenlijk wel. Ik besef dat ik het gewoon een aantal keren moet doen om dat te overwinnen.

Een dag of twee na de jachtdag werden drie fazanten en twee eenden met behulp van een bevriende, getalenteerde amateurkok gepluimd en schoongemaakt. Eerlijk gezegd, snap ik zelf soms niet waarover ik me zorgen maak want mits wat instructies ging dat toch redelijk goed en sta ik weer een stapje dichter bij het worden van een echte jager.

DSCF3425

Vanmiddag was het mijn beurt om te koken en in een opwelling haalde ik de vier eendenborstfilets uit de diepvries. Veel stelden mijn kookkunsten niet voor: de eendenborsten gewoon bakken in de pan en daar wat aardappelschijfjes, pangroenten en een pepersausje bij.

DSCF3433

Het heeft me in elk geval geweldig gesmaakt. De voldoening van zelf alle stappen gedaan te hebben van vliegend wild tot food-on-the-table zal zeker een invloed gehad hebben op de smaak. Maar de kinderen vonden het toch ook heel lekker.

 

 

Franse Fazanten

Gekweekt “wild”, ik weet nog altijd niet goed wat ik ervan moet denken. Bij ons in Vlaanderen mag het niet maar ik fotografeerde al verschillende jachtdagen in Wallonië waar er gekweekte patrijzen en fazanten op het programma stonden. Zo lang de dieren een vrij natuurlijk leven kunnen leiden, kunnen “verwilderen” en weidelijk bejaagd worden, heb ik er geen morele bezwaren tegen. Ik weet alleen niet of het iets voor mij is. Maar ik hou er niet van om oordelen te vellen op basis van enkel theoretische bedenkingen. Daarom besloot ik het zelf eens te proberen en mee te gaan op een fazantendag in een Frans jachtdomein, georganiseerd door Adventure Zone.

Het weerbericht voorspelde niet veel goeds, dus besloot ik mezelf een uurtje speling te geven voor de normaal 2 uur durende rit naar het Noord-Franse St.-Omer. Dat bleek al snel een goeie beslissing te zijn want tijdens het eerste deel van de rit zorgde de sneeuw voor heel wat problemen en tijdens het tweede deel werd mijn Berlingootje bijna van de weg geblazen door de stormwind.

20141227_az-st-omer_008

Bij een tas stevige koffie en een croissant maakt ik kennis met bekende en onbekende gezichten. Het valt me altijd weer op dat alleen onder jagers, slecht weer geen enkele invloed heeft op de sfeer.

Het heuvelachtige boslandschap met open stukken en delen met meer dekking zijn natuurlijk niet toevallig een ideaal biotoop voor fazanten. Enkel de talrijk aanwezige voedertonnen maakten duidelijk dat dit geen puur natuurlijk jachtgebied is.

Van zodra de jacht aangeblazen werd, werd het meteen duidelijk dat het gekweekte fazanten niet noodzakelijk makkelijke prooien zijn. De fazanten vlogen hoog en snel en door de heuvelachtige topografie en de bomen was het een hele uitdaging om een fazant te strekken.

20141227_az-st-omer_011

Tijdens de eerste twee driften, was Diana me wel gezind en kon ik in vier van de zes fazanten strekken die aan mijn post voorbij kwamen.

20141227_az-st-omer_016

Toen we daarna naar wat meer open terrein uitweken en de weergoden al hun woede op ons loslieten, had ik wat minder geluk met de mij toegewezen plaats. Maar door een slim systeem van roterende posten, kreeg iedereen tijdens de dag genoeg kansen.  Vele fazanten maakten van de stormwind gebruik om met een rotvaart te ontsnappen aan de jagers.

20141227_az-st-omer_019 20141227_az-st-omer_022

Ook de honden hadden hun poten vol. Het is toch elke keer weer een plezier om goed getrainde honden en hun baasjes aan het werk te zien.

20141227_az-st-omer_024 20141227_az-st-omer_028

In Frankrijk mag er nog met loodhagel gejaagd worden, terwijl we in Vlaanderen beperkt zijn tot het lichtere en minder vervormbare staal. Ik hoor vaak jagers zeggen dat lood toch beter was met het oog op het meteen doden van het wild. Voor mij was het de eerste keer dat ik met lood kon jagen en mijn indruk is toch dat het inderdaad doeltreffender is. De overgrote deel van de geschoten stukken waren dood voor ze de grond raakten.

20141227_az-st-omer_030 20141227_az-st-omer_032

Net voor de (late) lunch werden we geposteerd rondom een bos met vijver. Wat volgde was een kwartier hevige actie. De fazanten vlogen alle kanten uit en als bonus kregen we er een hoop eenden bij die de vijver verlieten en vervolgens door de lucht flitsten, soms hoog, soms laag, soms langs voren, soms langs achteren maar altijd verschrikkelijk snel. Tot mijn eigen verrassing, slaagde ik er in om mijn allereerste eend te strekken.

20141227_az-st-omer_034

Mijn schot op die eend mocht er zijn maar het besef dat ik ook onder de druk van dit soort onverwachte hevige actie, de veiligheid in het oog kan blijven houden, maakt me nog veel trotser. Er waren heel wat elementen om rekening mee te houden: medejagers links en rechts, trackers voor me en een weg achter me.

20141227_az-st-omer_040

Daarna genoten we van een welverdiende en welgekomen warme late lunch.

20141227_az-st-omer_042

De energievoorraden aangevuld en terug een beetje gevoel in tenen en vingertoppen, trokken we weer het veld in.

20141227_az-st-omer_044

Na nog enkele driften op fazant, beëindigden we de dag met nog wat eendenactie. Ondertussen werd het weer zo mogelijk nog slechter, mijn jachtkledij begon dan ook zo stilletjesaan zijn verzadigingspunt te bereiken. Van foto’s maken kwam niet veel meer in huis. Op de momenten dat ze geen geweer vasthadden, vertoefden mijn handen liever in mijn jaszakken dan op een koude camera. Nat en koud maar met een voldaan gevoel trokken we terug naar het jachthuis.

20141227_az-st-omer_047

Met maar liefst 114 stuks op het tableau, was deze jachtdag ondanks het slechte weer een succes volgens de plaatselijke jachtheer. Mijn bijdrage bestond uit zes fazanten en twee eenden. Ik jaag niet voor de nummertjes maar ik moet toegeven dat het best fijn was om eens wat meer kansen te krijgen dan bij een normals Vlaamse jachtdag.

20141227_az-st-omer_051

Wat ik vooral onthou is dat ik een fijne dag heb gehad met toffe mensen die mijn liefde en respect voor de natuur delen. Er waren momenten waarop ik vol verlangen begon te fantaseren over de houtkachel thuis maar zo de elementen trotseren heeft toch iets speciaals: de gure wind die de hagel horizontaal tegen je gezicht slaat en de dreigende stormlucht die je laat weten dat het nog erger gaat worden. En dan plots het kokken van een fazantenhaan die op de vleugels gaat en als een raket langs je heen vliegt. Dat zijn de momenten waarop ik alles vergeet, diep inadem en weet dat ik leef.

20141227_az-st-omer_055

Maar wat nu met dat gekweekt wild? Die dieren hebben een beter leven dan de kip die vanmiddag op mijn bord lag en ik heb gezien dat ze door onze groep met evenveel respect behandeld worden als “echt” wild. Toch blijft het ergens wel een beetje wringen bij mij. Ik heb een fijne dag gehad maar voel me daar ergens ook een beetje schuldig over. Ik ben er niet helemaal uit en misschien is het wel goed zo. Als jager beslis je over leven en door en misschien is het maar best dat je daar altijd een beetje mee blijft worstelen.

Mijn Eerste Grofwildjacht in de Ardennen

Gisteren was het zover, mijn eerste dag op grofwild in de Ardennen. Ik was eigenlijk niet van plan om mijn eerste jachtseizoen al op ree, everzwijn en hert te jagen maar als je door een genereuze jachtvriend uitgenodigd wordt om eens mee te gaan, dan moet je die kans uiteraard grijpen.

We vertrokken zaterdagavond al zodat we ter plaatse konden slapen en uitgerust aan de dag konden beginnen. Dat slapen bleek nog niet zo eenvoudig te zijn want ik was veel te opgewonden over wat komen zou. Na een net iets te kort nachtje, verzamelden we in de plaatselijke jachthut.

20141221_hunting-wigny_014

Na een duidelijke briefing en 738 vragen van mij aan mijn gastheer, vertrokken we bij het eerste licht naar onze posten voor de eerste drift.

20141221_hunting-wigny_019 20141221_hunting-wigny_020 20141221_hunting-wigny_024

Aangekomen op mijn post, installeerde ik mijn stoeltje, checkte of mijn walkie-talkie goed ingesteld was en assembleerde ik het mooie geweer dat ik van mijn gastheer mocht lenen. Aangezien we een paar dagen geleden al wat geoefend hadden in de Cinetir (denk aan een bioscoop met natuurfilms waar je met echte kogels op het scherm mag schieten) ging dat allemaal redelijk vlot.

20141221_hunting-wigny_031

Mocht er wild uitkomen aan mijn post, zou het zeker geen sinecure worden om het te schieten. Een nauwe open strook en dan een dicht bos, waren mijn uitzicht. Uiteindelijk kwam er geen wild langs mijn kant, maar vele andere kregen wel vossen en reeën te zien.

20141221_hunting-wigny_038

Na de lunch werd ik voor een korte tweede drift langs een iets meer open bos geposteerd. Ik zag wel een mooie ree maar vond ze te ver en te snel bewegen om met mijn beperkte ervaring te schieten.

20141221_hunting-wigny_052

De derde en laatste drift van de dag, bracht me naar een aanplanting met toekomstige kerstbomen. Het schootsveld was veelbelovend maar de kans dat wild zich zal vertonen in een dergelijke open vlakte is dan weer wat kleiner.

20141221_hunting-wigny_062

Tijdens het stappen op de Ardeense hellingen, heb ik al mijn laagjes kledij soms vervloekt. Maar als je een paar uurtjes stilzit op een stoeltje, dan komt dat thermisch ondergoed en die dikke trui goed van pas.

20141221_hunting-wigny_078

Ook de laatste drift bracht geen schotgelegenheid voor mij maar ook dat is jagen.

20141221_hunting-wigny_086 20141221_hunting-wigny_094

Tijdens de korte wandeling terug naar de jachthut werden onze spieren weer opgewarmd maar de kou in onze botten werd pas echt verdreven door de kachels en de warme maaltijd in de jachthut. Daarna was het tijd om weer huiswaarts te keren.

20141221_hunting-wigny_095

Ik moet toegeven dat ik op voorhand mijn reservaties had omtrent drijfjacht op grofwild. Niet dat ik er iets tegen heb, het leek me gewoon niet echt mijn ding. Ik ben nog altijd niet overtuigd maar ik denk wel dat ik het volgende jaar nog een paar keer ga proberen voor ik mijn mening vorm.

Nat Nat Nat

De regen viel de voorbije dagen met bakken uit de lucht en ondertussen weet ik dat dergelijke weer niet ideaal is voor ons revier. Onze jachtgronden bestaan vooral uit laag liggend land dat grenst aan een rivier. Van zodra de regen even aanhoudt staat alles onder water en dan heeft het wild de neiging zich tijdelijk naar hoger en droger terrein te begeven of zich in de dekking te steken zonder zin om die te verlaten. Toch trok ik op deze mistige zondagochtend oostwaarts naar de jacht.

20141214_hunting-zoutleeuw_001

Zoonlief wou graag mee en ook vriend en collega-fotograaf Stijn trotseerde het vroege uur om eens mee te gaan op de jacht. De foto’s in deze post zijn trouwens allemaal van zijn hand.
Ik merk dat heel wat van mijn vrienden geen benul hebben van wat de jacht inhoudt maar wel interesse hebben om het eens met eigen ogen te zien. Ik ben in elk geval van plan om regelmatig eens iemand mee te nemen in de hoop een steentje kunnen bij te dragen in het kweken van meer begrip voor de jacht.

20141214_hunting-zoutleeuw_005

Mijn eerste jachtseizoen loopt zo stilletjesaan naar zijn einde toe. Het meeste plezier heb ik beleefd aan “ons eigen revier”. Op vele plaatsen schieten ze op één jachtdag een groter tableau bij elkaar als wij op een heel seizoen maar daar draait het voor mij niet om. Het schieten is een wezenlijk onderdeel van de jacht maar voor mij gaat het nog meer om de natuur. Door wekelijks op dezelfde plek te jagen, zie je de natuur veranderen en leer je die plek goed kennen.

Ik besef dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben door op de jacht van J. terecht te komen. Niet alleen heeft hij deze kersverse jager een kans gegeven enkel op basis van een goed woordje van een wederzijdse vriend, hij helpt me ook elke keer om een betere jager te worden. Ik krijg het vertrouwen om mijn eigen beslissingen te nemen en als we samen op jacht zijn, wordt mijn input altijd geapprecieerd, ook al zullen mijn suggesties vaak verschrikkelijk dom zijn. Ik wens elke (jong-) jager een dergelijke omgeving toe om zichzelf te kunnen ontplooien.

20141214_hunting-zoutleeuw_006

Mijn opmerking dat ik nog geen eend geschoten had, bepaalde de strategie van de dag. J zou de eenden in mijn richting sturen. Helaas gaat dat moeilijk als er die dag geen eenden zitten.

20141214_hunting-zoutleeuw_009 20141214_hunting-zoutleeuw_010

Het enige min of meer deftige schot dat zich aandiende was een houtduif die het bos uit gejaagd werd, helaas miste ik. Ik vermoed dat ik bij een dergelijke schot meestal achter de prooi schiet en neem me elke keer voor om meer voor te geven. Maar als het schot zich dan presenteert, vergeet ik het bijna elke keer.

20141214_hunting-zoutleeuw_016

Daarna dienden zich eigenlijk geen degelijke kansen meer aan maar dat wil niet zeggen dat we ons niet met jagen konden bezig houden. Het voordeel van de modderige grond is dat je heel goed sporen kan zien. We vonden veel sporen van ree en aangezien we volgend jaar een reegeit (en waarschijnlijk ook een bok) mogen schieten in ons revier, werden deze sporen met aandacht bekeken. Kobe inspecteerde alvast een goed geplaatste hoogzit.

20141214_hunting-zoutleeuw_023

Nadien probeerden we (een beetje tegen beter weten in) nog een partij mosterd uit te drijven maar met vier man en één hond, kregen we er niets uit.

20141214_hunting-zoutleeuw_030

Kobe begon het ondertussen aardig koud te krijgen na zijn avontuur door de kletsnatte mosterd dus werd de jacht iets vroeger dan normaal afgeblazen. Zoals altijd heb ik genoten van de jachtvoormiddag en het doet me al evenveel plezier dat mijn zoon en Stijn helemaal geen spijt hadden van het vroege opstaan.

Jachtmodel

Onlangs had ik twee weken een fotografiestagiaire op bezoek. Naast het assisteren bij de dagelijkse chaotische bezigheden van een freelance fotograaf, gaf ik haar ook de opdracht om een fotoreportage te maken van iets dat haar intrigeert. Ze wou graag eens proberen foto’s te maken van de jacht, dus trokken we een paar uurtjes naar het revier in de hoop een paar duifjes te kunnen schieten. De omstandigheden zaten niet echt mee dus het jagen werd niks. Maar zo heb ik tenminste eens een paar foto’s van mezelf als jager.

20141120_bert-hunting-by-rani_0010 20141120_bert-hunting-by-rani_001520141120_bert-hunting-by-rani_0021 20141120_bert-hunting-by-rani_0024 20141120_bert-hunting-by-rani_0025

Meer Moet dat Niet Zijn – Vossenjacht in Deerlijk

Gisteren was ik weer te gast bij de jachtvrienden uit het West-Vlaamse Deerlijk. Om 5u30 opstaan deed even pijn, maar het vooruitzicht op een gezellige jachtdag en een halve liter espresso zorgden er toch voor dat ik mijn warme bed ruilde voor een koude, natte autosnelweg.

20141206_hunting-deerlijk-vos_001

Na wat bijkletsen met oude en nieuwe vrienden, riepen de jachthoorns ons ter orde. Mocht er trouwens nog iemand een afgedankte jachthoorn hebben liggen, laat gerust iets weten. Ik zou dat eigenlijk ook wel willen leren.

20141206_hunting-deerlijk-vos_008

Met 20 geweren en bijna evenveel drijvers was de bezetting een stuk uitgebreider dan gebruikelijk bij deze jachtgroep. Er stond dan ook geen gewone jachtdag gepland maar wel een specifieke jacht op onze meest geduchte tegenstander, de vos. Om alles in goeie banen te leiden kregen we een duidelijke briefing vooraleer we op pad gingen.

20141206_hunting-deerlijk-vos_009 20141206_hunting-deerlijk-vos_011

Dit seizoen ben ik fotografisch gezien tot nu toe een beetje op mijn honger blijven zitten op gebied van dramatische wolken en luchten maar gisteren kregen we in de voormiddag toch wat hemelspektakel te zien.

20141206_hunting-deerlijk-vos_013

De eerste drift leverde niets op maar de tweede drift bracht de eerste vos op het tableau. De eerste bleek ook meteen de laatste van de dag te zijn.

20141206_hunting-deerlijk-vos_014

Aan de organisatie lag het alvast niet. Alles was perfect voorbereid en gepland zodat de mazen van het net gevoelig kleiner waren dan de gemiddelde vos. We kregen allemaal duidelijke plannetjes mee en vaak waren onze posten zelfs gemarkeerd.

20141206_hunting-deerlijk-vos_019 20141206_hunting-deerlijk-vos_020

Mijn verwachtingen op gebied van het aantal vossen lag niet erg hoog. Ik weet hoe hard de jachtwachter, de jachtheer en de rest van de groep werken om de predatoren onder controle te houden. Daarom was het minieme tableau dan ook een echte bekroning voor al dat werk. Daarbij konden we genieten van de aanblik van heel wat wild: fazant, haas, eend, houtduif en enkele snippen.

20141206_hunting-deerlijk-vos_026

De ene vos werd dan nog geschoten door een enthousiaste jonge jager voor wie het zijn eerste vos was. Dat vroeg uiteraard om een kleine doopplechtigheid.

20141206_hunting-deerlijk-vos_032

Er werd nog lang nagepraat over de fijne dag, fijne dagen uit het verleden en fijne dagen die nog moeten komen. Ook de mop van “Ronny” door jachtwachter Peter, mocht niet ontbreken. Het moet ondertussen de derde keer zijn dat ik ‘m hoor maar ‘t is een mop die zoals goede wijn, beter wordt met de tijd.

20141206_hunting-deerlijk-vos_039

Mijn voorraadje patronen bleef onaangeroerd maar dat had geen enkele negatieve impact op deze dag. We hebben onze jachtvrienden kunnen helpen en samen met hen een mooie dag tussen de velden kunnen meemaken. Meer moet dat niet zijn.