Gekweekt “wild”, ik weet nog altijd niet goed wat ik ervan moet denken. Bij ons in Vlaanderen mag het niet maar ik fotografeerde al verschillende jachtdagen in Wallonië waar er gekweekte patrijzen en fazanten op het programma stonden. Zo lang de dieren een vrij natuurlijk leven kunnen leiden, kunnen “verwilderen” en weidelijk bejaagd worden, heb ik er geen morele bezwaren tegen. Ik weet alleen niet of het iets voor mij is. Maar ik hou er niet van om oordelen te vellen op basis van enkel theoretische bedenkingen. Daarom besloot ik het zelf eens te proberen en mee te gaan op een fazantendag in een Frans jachtdomein, georganiseerd door Adventure Zone.

Het weerbericht voorspelde niet veel goeds, dus besloot ik mezelf een uurtje speling te geven voor de normaal 2 uur durende rit naar het Noord-Franse St.-Omer. Dat bleek al snel een goeie beslissing te zijn want tijdens het eerste deel van de rit zorgde de sneeuw voor heel wat problemen en tijdens het tweede deel werd mijn Berlingootje bijna van de weg geblazen door de stormwind.

20141227_az-st-omer_008

Bij een tas stevige koffie en een croissant maakt ik kennis met bekende en onbekende gezichten. Het valt me altijd weer op dat alleen onder jagers, slecht weer geen enkele invloed heeft op de sfeer.

Het heuvelachtige boslandschap met open stukken en delen met meer dekking zijn natuurlijk niet toevallig een ideaal biotoop voor fazanten. Enkel de talrijk aanwezige voedertonnen maakten duidelijk dat dit geen puur natuurlijk jachtgebied is.

Van zodra de jacht aangeblazen werd, werd het meteen duidelijk dat het gekweekte fazanten niet noodzakelijk makkelijke prooien zijn. De fazanten vlogen hoog en snel en door de heuvelachtige topografie en de bomen was het een hele uitdaging om een fazant te strekken.

20141227_az-st-omer_011

Tijdens de eerste twee driften, was Diana me wel gezind en kon ik in vier van de zes fazanten strekken die aan mijn post voorbij kwamen.

20141227_az-st-omer_016

Toen we daarna naar wat meer open terrein uitweken en de weergoden al hun woede op ons loslieten, had ik wat minder geluk met de mij toegewezen plaats. Maar door een slim systeem van roterende posten, kreeg iedereen tijdens de dag genoeg kansen.  Vele fazanten maakten van de stormwind gebruik om met een rotvaart te ontsnappen aan de jagers.

20141227_az-st-omer_019 20141227_az-st-omer_022

Ook de honden hadden hun poten vol. Het is toch elke keer weer een plezier om goed getrainde honden en hun baasjes aan het werk te zien.

20141227_az-st-omer_024 20141227_az-st-omer_028

In Frankrijk mag er nog met loodhagel gejaagd worden, terwijl we in Vlaanderen beperkt zijn tot het lichtere en minder vervormbare staal. Ik hoor vaak jagers zeggen dat lood toch beter was met het oog op het meteen doden van het wild. Voor mij was het de eerste keer dat ik met lood kon jagen en mijn indruk is toch dat het inderdaad doeltreffender is. De overgrote deel van de geschoten stukken waren dood voor ze de grond raakten.

20141227_az-st-omer_030 20141227_az-st-omer_032

Net voor de (late) lunch werden we geposteerd rondom een bos met vijver. Wat volgde was een kwartier hevige actie. De fazanten vlogen alle kanten uit en als bonus kregen we er een hoop eenden bij die de vijver verlieten en vervolgens door de lucht flitsten, soms hoog, soms laag, soms langs voren, soms langs achteren maar altijd verschrikkelijk snel. Tot mijn eigen verrassing, slaagde ik er in om mijn allereerste eend te strekken.

20141227_az-st-omer_034

Mijn schot op die eend mocht er zijn maar het besef dat ik ook onder de druk van dit soort onverwachte hevige actie, de veiligheid in het oog kan blijven houden, maakt me nog veel trotser. Er waren heel wat elementen om rekening mee te houden: medejagers links en rechts, trackers voor me en een weg achter me.

20141227_az-st-omer_040

Daarna genoten we van een welverdiende en welgekomen warme late lunch.

20141227_az-st-omer_042

De energievoorraden aangevuld en terug een beetje gevoel in tenen en vingertoppen, trokken we weer het veld in.

20141227_az-st-omer_044

Na nog enkele driften op fazant, beëindigden we de dag met nog wat eendenactie. Ondertussen werd het weer zo mogelijk nog slechter, mijn jachtkledij begon dan ook zo stilletjesaan zijn verzadigingspunt te bereiken. Van foto’s maken kwam niet veel meer in huis. Op de momenten dat ze geen geweer vasthadden, vertoefden mijn handen liever in mijn jaszakken dan op een koude camera. Nat en koud maar met een voldaan gevoel trokken we terug naar het jachthuis.

20141227_az-st-omer_047

Met maar liefst 114 stuks op het tableau, was deze jachtdag ondanks het slechte weer een succes volgens de plaatselijke jachtheer. Mijn bijdrage bestond uit zes fazanten en twee eenden. Ik jaag niet voor de nummertjes maar ik moet toegeven dat het best fijn was om eens wat meer kansen te krijgen dan bij een normals Vlaamse jachtdag.

20141227_az-st-omer_051

Wat ik vooral onthou is dat ik een fijne dag heb gehad met toffe mensen die mijn liefde en respect voor de natuur delen. Er waren momenten waarop ik vol verlangen begon te fantaseren over de houtkachel thuis maar zo de elementen trotseren heeft toch iets speciaals: de gure wind die de hagel horizontaal tegen je gezicht slaat en de dreigende stormlucht die je laat weten dat het nog erger gaat worden. En dan plots het kokken van een fazantenhaan die op de vleugels gaat en als een raket langs je heen vliegt. Dat zijn de momenten waarop ik alles vergeet, diep inadem en weet dat ik leef.

20141227_az-st-omer_055

Maar wat nu met dat gekweekt wild? Die dieren hebben een beter leven dan de kip die vanmiddag op mijn bord lag en ik heb gezien dat ze door onze groep met evenveel respect behandeld worden als “echt” wild. Toch blijft het ergens wel een beetje wringen bij mij. Ik heb een fijne dag gehad maar voel me daar ergens ook een beetje schuldig over. Ik ben er niet helemaal uit en misschien is het wel goed zo. Als jager beslis je over leven en door en misschien is het maar best dat je daar altijd een beetje mee blijft worstelen.